Weert en omgeving

Introductie Natuur in Weert en omgeving.
Op onderstaande tabel zie je een overzicht van de door mij bezochte natuurgebieden. Deze kun je aanklikken.
Woorden in de berichten die rood gekleurd zijn, verwijzen naar een onderwerp. Als je daar op klikt kom je in dat bericht terecht. Door links bovenaan het scherm op het pijltje te klikken, ga je weer terug naar het vorige bericht.

"De huidige gemeente Weert en omgeving was in oude tijden voor ¾ omringd door woeste gronden, plassen en moerasgebieden. Het "eiland van Weert" kon toen ook alleen maar bereikt worden via hoger gelegen zandruggen (een overblijfsel uit de ijstijd), die in de moerassige gebieden lagen." (Bron: Stan Smeets, in "Andermaal Altweert").
Volledige tekst >>

Select language

Volgers

COPYRIGHT..

Deze posts zijn auteursrechtelijk beschermd. Overname van de inhoud van deze rapportage, hetzij integraal, gedeeltelijk of parafraserend, ongeacht het analoge of digitale medium waarin, ongeacht het doel en ongeacht de aanvrager, is niet toegestaan zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de beheerder.

zaterdag 21 november 2026

Herfst 2026.......Paddenstoelentijd deel 3: Van alles wat

Zoals het er nu uit ziet, wordt dit de laatste post van dit jaar over paddenstoelen. Het zijn er inmiddels ruim 80. Goed voor 8 boekwerkjes van 100 pagina's. Het was dit jaar een korte periode en het wordt bovendien moeilijker om soorten te plaatsen waar ik nog niet over heb geschreven. Toch is het weer gelukt.
dwergcollybia
Het was even zoeken wat het is, maar hoewel ze wel wat mismaakt zijn, kwam ik uiteindelijk uit bij dwergcollybia’s. De DWERGCOLLYBIA (Collybia cirrata) is een kleine, witte schimmel uit de familie Tricholomataceae. Deze algemene paddenstoel heeft een unieke, parasitaire levenswijze: hij groeit namelijk in groepjes op de oude, zwart geworden gemummificeerde resten van andere plaatjeszwammen, zoals zwavelkopjes, russula's en melkzwammen. 
dwergcollybia
Dat ze mismaakt zijn, is meestal het gevolg van hun parasitaire manier van groeien. Omdat ze zich namelijk door de taaie, rottende resten van een grotere paddenstoel heen moeten worstelen om naar boven te komen, raakt de steel of de hoed vaak vervormd, asymmetrisch of vergroeid met het substraat.
dwergcollybia
Belangrijkste kenmerken:
• Het hoedje is erg klein, gewelfd tot vlak en witachtig van kleur. De hoedrand begint naar binnen gerold of gebogen, maar wordt recht naarmate deze ouder wordt. Het hoedoppervlak varieert van droog tot vochtig, glad tot bedekt met fijne witachtige haren en is meestal gelijk met doorschijnende radiale groeven aan de rand. Het is subhygrofaan (verandert enigszins van kleur afhankelijk van de hydratatie), wordt grijs-oranje als het waterig of oud is, en is meestal wit met een zeer vage roze blos als het vers is.
• De lamellen aan de onderzijde zijn eveneens wit tot crème of grijs en breed aangehecht. De steel is dun.
• De vruchtlichamen verschijnen in de herfst, hoofdzakelijk van augustus tot november.
• Ze zijn te vinden op voedselarm zand en leem waar de gastheer-paddenstoelen vergaan.
okerknolcollybia
De dwergcollybia lijkt sterk op een aantal nauw verwante soorten binnen hetzelfde geslacht die op soortgelijke wijze op oude paddenstoelen groeien, zoals de Okerknolcollybia (Collybia cookei) . Het grote verschil is dat de dwergcollybia geen knolletje (sclerotium) aan de basis van de steel heeft, terwijl de andere soort dat wel heeft.
sneeuwwitte mycena
Omdat  het definitief op naam brengen van kleine witte paddenstoelen (zoals binnen de geslachten Mycena of Hemimycena) op basis van een foto lastig is, is vaak microscopisch onderzoek vereist. Over mycena's heb ik eerder al iets geschreven. Dat kun je HIER nalezen. Deze afgebeelde paddenstoeltjes staan daar echter niet bij. Dit is nagenoeg zeker de SNEEUWWITTE MYCENA (Hemimycena lactea). Het paddenstoeltje wordt ook wel melkwit porseleinzwammetje of witte melksteelmycena genoemd. 
sneeuwwitte mycena
Zoals je ziet zijn het kleine, tere, spierwitte paddenstoeltjes met een klokvormige of kegelvormige hoedje met een slank, wit en breekbaar steeltje. Ze groeien vaak in groepjes op dood hout (zoals rottende takken of stronken) of tussen mos en strooisel in de herfst.

Ook hier ligt verwarring weer op de loer, namelijk met de Witte melksteelmycena. Het belangrijkste verschil is dat de laatste “melkt” (wit sap afscheidt bij beschadiging) en in de strooisellaag van loofbossen (zoals onder eik of beuk), op humusrijke grond groeit.
gerande korstkogelzwam
De foto toont nagenoeg zeker een GERANDE KORSTKOGELZWAM (Biscogniauxia marginata). Op het eerste oog geen opzienbarende, maar in Nederland wél bijzondere zwam. Volgens de NDFF Verspreidingsatlas geldt deze soort in Nederland namelijk als zeer zeldzaam. 
verspreidingsatlas
Mogelijk dat deze zakjeszwam vaker voorkomt, maar gezien het formaat en het onopvallend voorkomen op dood liggend hout, wel logisch dat deze niet vaak wordt waargenomen. Voor een sluitende wetenschappelijke bevestiging is microscopisch onderzoek van de sporen nodig. 

Zakjeszwammen ook wel Ascomyceten genoemd, vormen een grote groep met meer dan 64.000 beschreven soorten. Ze danken de naam zakjeszwammen aan de sporenzakjes, de karakteristieke voortplantingsstructuren die alleen microscopisch waarneembaar zijn. Deze foto’s zijn ook geregistreerd op Waarneming.nl als een veldwaarneming bij de IJzeren Man in Weert. Daar werden ze echter niet als zodanig herkend. Vandaar dat ik zelf op zoek moest naar de naam. 
gerande korstkogelzwam
Op grond van een aantal kenmerken kwam ik uit bij deze soort. Deze kenmerken en herkenning zijn:
• Vruchtlichamen. De zwam vormt kleine, ronde tot ovale, kom- of schotelvormige vruchtlichamen met een opstaande, vaak wat lichtere of scherp afgetekende rand.  
• Kleur en structuur. De binnenkant van de schijfjes is zwart tot donkergrijs en voelt hard aan, in tegenstelling tot zachte trilzwammen. 
• Groeiwijze. Ze breken door de schors van dode, vaak nog staande of hangende takken van loofbomen heen.
knolletjesplooivlies
Ook deze zwam zorgde voor wat onduidelijkheid. De paddenstoel op de foto is een KNOLLETJESPLOOIVLIES SL. (Leucogyrophana mollusca). De soort is zeldzaam in Nederland en in België zelfs zéér zeldzaam. Binnen het geslacht Leucogyrophana lijken drie soorten uiterlijk zo sterk op elkaar dat ze zonder microscoop niet met volledige zekerheid te scheiden zijn. In databanken worden ze daarom vaak samengevoegd als Knolletjesplooivlies s.l. (sensu lato), wat ook de weke aderzwam (L. romellii) en het grillig plooivlies (L. sororia) omvat. Zie ook de foto’s : Loe Giesen 
knolletjesplooivlies
De zwam wordt regelmatig verward met de Dakloze huiszwam (Serpula himantioides). Dat overkwam ons ook en op Waarneming.nl werd ie zelfs ook als zodanig aangemerkt. We werden echter door een korstzwam-expert op deze soort geattendeerd. De Dakloze huiszwam groeit namelijk meestal geheel plat tegen het hout aan (resupinaat) en is vooral aan de ónder- of zijkant van dode, liggende naaldhoutstammen te vinden. Het vruchtlichaam vormt ook geen uitstekende hoedjes en heeft een doffere mosterdgele tot roestbruine, netvormig geplooide laag met een brede, platte witte wollige rand in plaats van het heldere oranje van de Knolletjesplooivlies.
knolletjesplooivlies
Belangrijkste kenmerken en determinatie: 
• Uiterlijk. De zwam vormt zachtvlezige, korstvormige vruchtlichamen met een karakteristieke wollige witte rand en een geeloranje tot oranjebruin, onregelmatig geplooid midden. Op verticale ondergronden vormt de soort vaak kleine, schijnhoedachtige randjes, zoals duidelijk zichtbaar is. 
• Groeiplaats. Het knolletjesplooivlies is een saprofyt die vooral voorkomt op dood, rottend naaldhout (zoals den en spar) op voedselarme zandgronden, en in mindere mate op loofhout. 
rhododendronknopvreter
Ook de kleine zwammetjes die je hier ziet, worden niet vaak gevonden. Je ziet hier de bloemknop van een Rododendron die is aangetast door de RHODODENDRONKNOPVRETER (Seifertia azaleae). Die naam is heel terecht gekozen, want het is een schimmel die knopsterfte van de Rododendron veroorzaakt. De aangetaste bloemknop wordt bruin tot zwart, sterf af en droogt uit. 
rhododendronknopvreter
Op de afgestorven knoppen ontstaan vervolgens talrijke rechtopstaande, zwarte "structuren" , die met het blote oog op kleine knopspeldjes of zwarte haartjes lijken. De schimmel infecteert vooral de bloemknoppen, maar ook aantasting van bladknoppen, jonge twijgen en bloemstelen is gemeld.
De schimmel komt naar binnen via wondjes die zijn gemaakt door de  Rhododendroncicade (Graphocephala fennahi). Deze cicade voedt zich met plantensappen, maar de werkelijke schade ontstaat pas in de nazomer. Dan leggen de vrouwtjes hun eitjes namelijk in de bloemknoppen van Rododendrons, waarbij ze kleine wondjes achterlaten. Dit op zich zou geen groot probleem zijn, ware het niet dat deze beschadigingen de perfecte ingang vormen voor een andere invasieve exoot: de Rhododendronknopvreter.

De Rhododendroncicade is een opvallende verschijning. Met zijn felgroene lichaam en rood gestreepte vleugels lijkt hij eerder een exotische schoonheid dan een plaag-insect. Toch heeft hij sinds zijn introductie in Europa, rond 1930, een spoor van schade achtergelaten. Oorspronkelijk afkomstig uit Noord-Amerika, is hij met plantmateriaal meegelift naar Europa en heeft zich hier probleemloos gevestigd. Omdat de cicade (en ook de schimmel) exoten zijn, missen ze hier in Europa natuurlijke vijanden die hun aantal onder controle houden.
reuzenchampignon
De algemeen voorkomende REUZENCHAMPIGNON (Agaricus augustus) is, zoals de naam aangeeft, een relatief grote paddenstoel. Die je op de foto ziet is nog niet  helemaal "klaar"....
• Zoals je kunt zien, is de hoed aanvankelijk eivormig, maar hij groeit uiteindelijk uit tot breed gewelfd en vervolgens plat, met een diameter tot maximaal 22 centimeter. Het witte tot geelbruine oppervlak is bedekt met een droge waslaag met kastanjebruine vezelige schubben.
• De vrijstaande lamellen zijn aanvankelijk wit en bedekt met, een wit velum met donkergekleurde wratten, dat aan de steel en de rand van de hoed is bevestigd (velum partiale). Na rijping verdwijnt het velum, worden de lamellen roze en uiteindelijk donkerbruin. Het restant van het velum vormt een grote, witte brede en afhangende ring op de steel.
• De witte, knotsvormige steel is tien tot twintig centimeter hoog en heeft een doorsnede van twee tot vier centimeter. De steel steekt meestal diep in de bodem en is soms gedeeltelijk hol. De witte steel is van de ring tot aan de basis vlokkig geschubd. Deze schubben kleuren na verloop van tijd bruin.
 mollisia sp.
Tot slot laat ik nog wat "kleintjes" zien. Te beginnen met  deze kleine steelloze schijfzwammetjes van ca. 2 à 3 mm. doorsnee, die mollisia worden genoemd. Ze kunnen het hele jaar door verschijnen. 
Het is een beker- tot schotelvormige zakjeszwam, die voor komt in groepen van soms wel honderden tegelijkertijd. Hij leeft saprotroof  (van dood en organisch materiaal) op vermolmd hout, stronken en stammen van allerlei soorten loofbomen, zoals beuk, berken, eik, es en wilg. Bij uitzondering ook op naaldbomen.
 mollisia sp.
Waarschijnlijk is dit de veel voorkomende GEDRONGEN MOLLISIA (Mollisia cinerea). Maar dat is onzeker. In Europa komen namelijk ruim 50 soorten voor die zonder microscoop en eventueel chemisch onderzoek niet of nauwelijks gedetermineerd kunnen worden. Dat is hier niet gedaan. Vandaar de naam mollisia sp. of spec (species), of met andere woorden  een "onbekende mollisia".
kastanjestromakelkje
Een ander onopvallend kleintje is dit KASTANJESTROMAKELKJE (Rutstroemia echinophil). Het is een beker- tot schotelvormige zakjeszwam met een warmbruine tot roodbruine kleur. Jonge exemplaren zijn aanvankelijk min of meer bolvormig en kunnen oranjeachtig gekleurd zijn. Later worden ze kom- tot schotelvormig en uiteindelijk vrijwel vlak. De diameter is meestal slechts 2 tot 10 millimeter en hoewel het op de foto niet is te zien, heeft het een kort, dun steeltje. De soort kan ook in kleine groepen voorkomen, waarbij dus meerdere exemplaren uit één kastanjebolster groeien.
kastanjestromakelkje
Deze schimmel leeft saprotroof (van dood en organisch materiaal) en groeit vrijwel uitsluitend op oude, verterende bolsters van de tamme kastanje (Castanea sativa), vaak aan de binnenzijde of tussen de stekels. Je moet dus goed zoeken, of er bij toeval bij uitkomen. In Nederland is het een vrij zeldzame soort, die volgens de NDFF Verspreidingsatlas (gebaseerd op gevalideerde waarnemingen uit de periode 2004–2023), in de Rode-Lijstbeoordeling echter vermeld wordt in de categorie "Thans niet bedreigd" (TNB). Het paddenstoeltje is in oktober en november te vinden in loofbossen en parken op zand- en leemgronden waar tamme kastanjes staan.

donderdag 12 november 2026

***** Extra bericht: 14 jaar Weert en natuur.

Ik kijk vandaag voor de 14e keer terug op mijn op 12 november 2012 gestarte weblog "Weert en natuur". Het afgelopen jaar is helaas weer niet gelopen zoals ik hoopte en wenste. Mijn gezondheid laat nog steeds te wensen na. Het blijft sukkelen. Dan is het dit, dan dat...... Dat heet "die goeie ouwe dag".
Dat het wel iets beter ging, is te merken aan het aantal posts die ik dit jaar plaatste. Dat waren er deze keer 10.... Het aantal geplaatste post komt nu op 398. Toch een respectabel aantal. 
Het totaal aantal views is nu: 769.587. Ondanks alles toch een fikse toename. Vooral in de maanden augustus en september waren er opvallend veel bezoekjes.
De post van dit jaar met een terugblik  over de Loozerheide, is het vaakst bekeken, maar haalde niet de aantallen die ik gewend was. Dat er minder bezoekjes waren zal mede de oorzaak zijn van mijn mindere activiteit. 

IJzerenmangebied in de jaren 30 van de vorige eeuw.
In het totaaloverzicht met de 10 meest bekeken posts sinds 2012,  is het opvallend dat nu met glans de post over de  het "ontstaan van natuur- en recreatiegebied de IJzeren Man"  het vaakst werd bezocht. 
De afgelopen 12 maanden waren er maar liefst 4387 views, met augustus als de drukste maand. 
gewone kameleonspin





Tot slot wil ik nog iedereen hartelijk bedanken voor de bezoekjes en reacties en hoop jullie nog vaak terug te zien.

dinsdag 10 november 2026

Herfst 2026.......Paddenstoelentijd deel 2: Van alles wat

De afgelopen weken ben ik met de paddenstoelengroep op pad gegaan en hebben we weer enkele soorten gevonden die we niet eerder zagen. De meest opvallende was toch wel de Spatelharpoenzwam, die tot nu toe in ons land pas op 9 plaatsen gevonden is. Zie: www.verspreidingsatlas.nl/0057100 
Deze werd dan ook logischerwijs door niemand herkend.. 

spatelharpoenzwam
Thuis gekomen ging ik op zoek op het internet en kwam dus uit bij de SPATELHARPOENZWAM (Hohenbuehelia auriscalpium). Een bijzondere vondst zo blijkt. Het is een zeer zeldzame schimmel in Nederland die behoort tot de familie Pleurotaceae , die zoals gezegd pas op 9 plekken gevonden is, maar het meest bijzondere is, dat deze zwam een "vleeseter" is. Net als andere harpoenzwammen (zoals de Grote harpoenzwam) vangt en verteert deze schimmel namelijk ondergronds kleine aaltjes (nematoden) met behulp van kleverige harpoenachtige cellen. Om die vervolgens te "verorberen".......

Ik heb aan de groep doorgegeven dat het de spatelharpoenzwam is. Hoewel  veldwaarneming voldoende is voor validatie, is dat toch door de  PSL (Paddenstoelen Studiegroep Limburg) onderzocht en gevalideerd. De conclusie is op waarneming geplaatst: "Soort is gevonden tijdens een excursie met paddenstoelenstudiegroep IVN Weert. Deze is nagekeken tijdens het practicum van de PSL van het NHGL. Met de literatuur van Giovanni Consiglio en de nieuwe Keys to the basidiomucetes van Fungi of Temperate Europe. Hierbij klopten de maten en eigenschappen macroscopisch maar ook microscopisch". 

De vruchtlichamen laten zich vooral zien van juli tot en met oktober. Ze groeien in groepjes op rot hout en dode stronken van loofbomen, met een sterke voorkeur voor de Beuk. De zwam heeft een spatel- tot waaiervormige hoed. 
spatelharpoenzwam
Lijkt op H. petalodes (grote harpoenzwam)  en H. tremula (sparrenharpoenzwam) , maar kenmerkt zich microscopisch door het ontbreken van metuloïden /dikwandige cystiden op de hoed. Cystiden zijn steriele, vaak opvallende cellen die voorkomen op de vruchtlichamen van paddenstoelen en schimmels en een soort afstandhouders tussen de lamellen. De vorm, grootte en wanddikte van cystiden zijn onder de microscoop cruciaal om specifieke schimmelsoorten en geslachten te herkennen. 
*** als leek zegt me dit overigens niks...... 
mosklokje p.p.
Hoewel ik denk dat dit het BUNDELMOSKLOKJE (Galerina marginata)is,  heb ik de nodige twijfels. De soort is saprotroof en groeit vooral op dood naaldhout, maar soms op de bodem of op loofhout. Deze vond ik op een nagenoeg geheel verrotte beukenstam.  Gewoonlijk verschijnt ze vanaf het voorjaar tot in de herfst, vaak in bundels of groepen. Het is een zeer giftige paddenstoel die op hout groeit en te herkennen is aan een fragiel ringetje aan de steel. 
mosklokje p.p.
Het zou echter ook het Stobbezwammetje kunnen zijn, maar omdat de steel bij die zwammetjes relatief glad is en dat hier niet het geval is, gaat mijn voorkeur uit naar het Bundelmosklokje.  Omdat veel van deze paddenstoeltjes uiterlijk sterk op elkaar lijken, is determinatie vanaf alleen het uiterlijk nooit 100% sluitend. Vandaar MOSKLOKJE P.P.  Met de toevoeging P.P. wordt aangegeven dat het niet duidelijk is of het idd een bundelmosklokje is.
Grote houtbekerzwam
De afbeelding toont twee bekervormige, lichtbruine tot gelige vruchtlichamen met een gladde, holle binnenzijde en een ietwat donkerdere, fijn gerande buitenkant, groeiend op een dood stuk hout. Het is een bekerzwam. 

Omdat vele bekerzwammen uiterlijk erg op elkaar lijken en microscopisch onderzoek of DNA-analyse nodig is voor een absolute bevestiging, zijn hier meerdere mogelijkheden om rekening mee te houden. Omdat deze paddenstoel direct op oud, bemost loofhout groeit, zijn er drie biologische mogelijkheden: 
• Wasgele bekerzwam (Peziza cerea): Deze groeit vaak saprotroof op verteerd hout, papier, maar ook op kalkrijke muren of metselwerk. De binnenkant is vaak bleek oker- tot geelbruin. 
 • Grote houtbekerzwam (Peziza varia): Een zeer algemene soort die specifiek op rottend hout van loofbomen groeit. De binnenkant is glad en hazelnoot- tot donkerbruin. 
• Bleekbruine bekerzwam (Peziza repanda): Deze leeft eveneens van humusrijke grond en sterk verrot loofhout en deelt de typische bleekbruine, komvormige structuur met een licht gekartelde rand.
Grote houtbekerzwam
Het feit dat ik ook deze jongere zwam op dezelfde oude beuk vond, was een heel waardevolle aanwijzing. Dit type substraat (sterk verrot hout van loofbomen) versmalt de biologische mogelijkheden namelijk aanzienlijk. Op basis van de groeiplaats op oud beukenhout waren er twee waarschijnlijke opties: de Grote houtbekerzwam (Peziza varia) of Bleekbruine bekerzwam (Peziza repanda). 

De Bleekbruine bekerzwam wordt door veel experts gezien als een variant of synoniem van de Grote houtbekerzwam. Ik ga er dan ook van uit dat we hier te maken hebt met de GROTE HOUTBEKERZWAM (Peziza varia). Deze soort is zeer algemeen in Nederland en groeit bij uitstek op dikke, rottende stammen en stobben van beuken. Hoewel microscopisch onderzoek 100% zekerheid geeft, past de gladde binnenkant en de komvorm perfect.
fraaisteelmycena
We zien een groep kleine, klokvormige tot kegelvormige paddenstoelen met gestreepte hoedjes en lange, slanke stelen die in bundels op (bemost)dood hout groeien. De paddenstoel vertoont kenmerken die wijzen op de FRAAISTEELMYCENA (Mycena inclinata). 
fraaisteelmycena
Kenmerken van de Fraaisteelmycena:
• Groeiwijze: Groeit vrijwel altijd in dichte bundels op rottend loofhout, met een sterke voorkeur voor eikenstronken.
 • Hoed: Klok- tot kegelvormig, vaak met een klein bultje in het midden (umbo). De rand is fijn gestreept en heeft vaak een gekarteld of geschulpt uiterlijk. 
 • Steel: Glad en taai. Kenmerkend is het kleurverloop: wittig aan de top, naar beneden toe overgaand in geelachtig, oranje tot diep roodbruin aan de harige basis.
blanke champignonparasol
De BLANKE CHAMPIGNONPARASOL (Leucoagaricus leucothites) heeft bijna altijd een loshangende ring rond de steel. Die ontbrak hier echter, waardoor ik ging twijfelen. Dit kan echter komen doordat het exemplaar nog jong is en de hoedrand net is losgekomen, of omdat de ring al is vergaan als die ouder is. Ik denk aan het eerste; het is nog een redelijk jong exemplaar…. Dit illustreert echter weer waarom determinatie op basis van één kenmerk of foto erg risicovol kan zijn. 
 Hoewel de paddenstoel in theorie als eetbaar wordt beschouwd, wordt consumptie ten strengste afgeraden vanwege het extreme verwarringsgevaar met dodelijk giftige soorten. Voor een ongetraind oog is de Blanke champignonparasol nauwelijks te onderscheiden van bijvoorbeeld de Kleverige knolamaniet (Amanita virosa) of witte vormen van de Groene knolamaniet (Amanita phalloides). Het eten van deze amanieten leidt onherroepelijk tot zware leverbeschadiging en de dood.
blanke champignonparasol
Het is een relatief algemene, opvallend witte paddenstoel uit de familie Agaricaceae. De soort groeit vooral in door de mens beïnvloede landschappen zoals grasvelden, parken, tuinen, wegbermen en duinen. De hoed is aanvankelijk halfbolvormig en wordt later gewelfd tot vlak. De kleur is spierwit tot crème. De lamellen staan vrij van de steel. Ze zijn wit tot crèmekleurig en kunnen bij oudere exemplaren een lichtroze of rossige tint krijgen. 
blanke champignonparasol
De steel is wit, cilindrisch en heeft een knolvormige verdikking aan de basis. Rond de steel zit in de meeste gevallen een stevige, vliezige en vaak verschuifbare ring (manchet, maar zoals ik net schreef, kan die dus ook soms ontbreken. Hij heeft een duidelijke, milde geur die sterk aan gekweekte champignons doet denken. 
parelstuifzwam
De PARELSTUIFZWAM (Lycoperdon perlatum) is te vinden van de zomer tot de herfst op humusrijke, vaak zandige grond in loofbossen, naaldbossen, parken en lanen. Hij leeft als saprofiet van dood organisch materiaal.  Kenmerken van de Blanke champignonparasol:
• Vorm: Omgekeerde peer of knol met een korte steel (3 tot 10 cm hoog, 2 tot 6 cm breed). 
• Kleur: Wit tot gelig, grijs of bruinachtig naarmate de paddenstoel ouder wordt. 
• Stekels: Het bovenste deel is bezet met kleine, kegelvormige witte stekeltjes en wratjes (parels). 
parelstuifzwam
Die stekels kunnen gemakkelijk worden weggewreven of vallen vanzelf af. Ze laten dan een mooi netvormig patroon achter op de huid dat wittig/grijsbruin kleurt. Bij de vergelijkbare Peervormige stuifzwam is dat patroon niet te zien en het is ook de enige stuifzwam die meestal in bundels of groepen op dood hout groeit. Bij rijpheid ontstaat er een klein gaatje bovenin de hoed en kunnen de sporen vrij komen.
lilabruine schorsmycena
Dit zijn nog héél jonge exemplaren van de LILABRUINE SCHORSMYCENA (Mycena meliigena). Het is een kleine paddenstoel die behoort tot de familie Mycenaceae. Deze schimmel staat als Bedreigd (Be) geregistreerd op de Rode Lijst. Het is een typische bewoner van boomschors, die vaak in grotere groepen opduikt na natte periodes in de herfst en winter.
lilabruine schorsmycena (oudere exemplaren)
blauwgrijze schorsmycena
Belangrijkste kenmerken:
• Uiterlijk: Het is een miniatuur paddenstoeltje met een hoedje dat maximaal 1 centimeter breed wordt. De kleur varieert van lilabruin tot zacht paarsachtig-roze, maar kan bij indrogen bleker van kleur worden. 
• Leefomgeving: De soort groeit als saprofiet op de met mos bedekte schors van levende of dode loofbomen.
 • Gelijkheid: De lilabruine schorsmycena wordt vaak verward met de blauwgrijze schorsmycena (Mycena pseudocorticola), die een vergelijkbare levenswijze en vorm heeft, maar duidelijk blauwgrijze tinten vertoont.
fijnplaatrussula
Het belangrijkste verschil tussen deze FIJNPLAATRUSSULA (Russula densifolia) en de Grofplaatrussula (Russula nigricans) zit in de afstand tussen de lamellen (plaatjes) onder de hoed en de manier waarop het vlees verkleurt bij beschadiging.
 fijnplaatrussula
grofplaatrussula
Zoals de naam al aangeeft staan de lamellen van de fijnplaatrussula dicht op elkaar, terwijl die van de grofplaatrussula zeer ver uit elkaar staan. Het vlees van de Fijnplaatrussula verkleurt bij doorsnijden eerst lángzaam rood en wordt daarna pas zwart. Bij de grofplaatrussula verkleurt het vlees bij doorsnijden snél steenrood en daarna intens grijszwart.
Beukennapvlieskelkje
Beukennapvlieskelkje
Het kleine BEUKENNAPVLIESKELKJE (Hymenoscyphus fagineus) groeit specifiek op napjes (de 'schilletjes' van beukennootjes) en bladeren van de Beuk (Fagus). 
Het kan echter verward worden met de sterk gelijkende Eikeldopzwam. De belangrijkste verschillen:
* Kleur Eikeldopzwam (Hymenoscyphus fructigenus):Crème, lichtgeel tot dooiergeel (sterk verblekend bij droogte). Kleur Beukennapvlieskelkje: Wit tot grijsblauw (of grijsachtig wit). 
* De steel van de Eikeldopzwam heeft een duidelijk zichtbare, stevige steel (tot max. 1 cm lang). De steel van het Beukennapvlieskelkje is vrijwel zittend of heeft een zeer korte, dikke steel. 
* Substraat (Ondergrond) Eikeldopzwam: Groeit vooral op gevallen eikels, eikeldoppen en eikeldopstelen, maar kan soms ook op beukennapjes of andere boomvruchten voorkomen. Dit kan voor verwarring zorgen.
toefige labyrintzwam 
De TOEFIGE LABYRINTZWAM (Abortiporus biennis) is een algemeen voorkomende soort, die thans niet meer bedreigd wordt. Is saprofyt en leeft op (begraven) loofhout en (verborgen) wortels. De eenjarige paddenstoel is met name in zomer en herfst te vinden. 
toefige labyrintzwam
De zwam kenmerkt zich door een variabel tol- of waaierachtig uiterlijk. Aan een korte centrale steel bevinden zich vaak meerdere etages van dikvlezige 'toefen' of 'rozetten'. 
toefige labyrintzwam
 Rozetvormige vruchtlichamen komen het meest voor, maar de verschijningsvorm van de toefige labyrintzwam is, zoals je op deze foto kunt zien, enorm variabel. Kijk daarvoor ook maar eens bij eerdere waarnemingen die je kunt zien op: www.flickr.com/search/?user_id=64186785%40N06&sort=da...

Blogarchief